به گزارش اروم نیوز,
عاشقان سینه سپر کردند و با پایداری و استقامت، سختی ها و فشارهای دشمنان را به جان خریدند و هیچ گاه نا امیدی به آنها دست نیافت و با قطره قطره خونشان، در مقابل توطئه گران دریا شدند، و چرخ گردون انقلاب را به گردش درآوردند و خروشیدند تا بگویند ما اهل کوفه نیستسم علی تنها بماند.
یکی از زنانی که در عرصه مقاومت و ایثار نقش آفرین بود و عاطفه اش را با کوثر عفت آذین بست،شهیده نسترن صفایی فر نام داشت که عهدش را با خدا و بندگانش در مکتب حکمت بسته بود و این عهد همچون جامی در دست او را از همه جدا می ساخت تا اینکه در معرض خصم،جام شهادت را نوشید.
زهرا نوری دوست صمیمی و همکار نسترن بود که همیشه پا به پای هم در تمامی صحنه های انقلاب، حضور فعال داشتند، وی از رشادت ها و هم درد بودن نسترن با اقشار مردم سخن به میان آورد و بار دیگر خاطرات و حرفهای رسای نسترن در وی پدیدار شد و با چشمانی گریان خاطرات آن دوران را بیان کرد.
نوری گفت: نسترن با مشکلات زیادی روبرو شده بود، و چهره نازیبای فقراو را با محرومان هم درد ساخته وبا آنها مانوس شده بود، و بعد از اخذ دیپلم در بهداری اشنویه استخدام و با خلوص نیت در خدمت به انقلاب و امت مظلوم و ستم کشیده کوشش کرده و به حضرت امام (ره) ارادت ورزید.
وی اظهار کرد: هر جا سخن از شهیدی به میان می آمد اشک در چشمان نسترن حلقه می زد و می گفت: ای کاش روزی من هم به به درجه بزرگ شهادت نائل شوم، این حرف را می گفت و تا آخر آن روز با خودش شعرهایی از شهیدان را زمزمه می کرد،گویا درد دلی داشت که با خواندن آن اشعار آرام می شد.
دوست نسترن افزود: یک روز که در بهداری مشغول به کار بودیم، دختر ۶ ساله ای را آوردند که پدر و مادرش را در بمباران از دست داده و کاملا افسرده به نظر می رسید، نسرین مرهم درد آن دختر شد و از آن روز با آن دختر طوری رفتار می کرد تا کمبود محبتی را احساس نکند.
وی تصریح کرد: نسترن نصف درآمد خود را برای یتیمان و دردمندان کنار می گذاشت و به همه می گفت من قرض دارم و باید آن را ادا کنم، نسترن با این کار انسان دوستانه دین خویش را به خداوند متعال ادا می کرد و از پروردگار شفاعت می طلبید و در دل شب با معبودش سخن می گفت.
به گفته نوری نسرین شیرزنی بود در میان مردان که شعارش خدمت به مردم بود، تا اینکه مزدوران در محل خدمت او بمب گذاشتند و در سحرگاه ۷۳/۲/۵ وجود معصومش را پرپر ساختند،من آن روز در کنارش نبودم و توفیق شهادت را نداشتم،کسانی از این شربت می نوشند که لایق آن باشند.
