به گزارش سرویس دفاع اروم نیوز,
شهیدان با خون پاگشان درخت انقلاب را سیراب کردند وبه جوانه های این دزخت تنومند جانی دوباره بخشیدند،در میان شهیدان برخی از آنان همچون دژی استوارمقاومت کرده و فداکاری آنان،چشمگیر می باشد،ما در صدد آنانیم از این شهدای شاخص سخن به میان آورده وجرعه ای از ایثار و از جان گذشتگی آنان را مطرح نماییم،شهید قاسم نصراللهی جزء شهدای شاخص استان می باشد که افتخارات زیادی برای استان آذربایجان غربی به ارمغان آورده است.
شهید قاسم نصرالهی در چهاردهمین روز بهمن سال۱۳۳۳ در شهرستان خوی متولد شد. خانواده وی که سخت پایبند به مذهب بودند، او را نیز مقیّد به احکام دین در دامن خود پرورش دادند و همین امر بزرگترین سرمایه زندگی او شد.
دوران تحصیلات ابتدائی و متوسطه را در خوی پشت سر گذاشت. این دوران مصادف بود با سالهای سخت حکومت ستمشاهی که خانواده وی نیز از آن بی نصیب نمانده بود، چرا که محرومیتهای طاقت فرسای خانواده اش حاکی از آن بود. لکن این محرومیتها، شهید قاسم را بیشتر و بیشتر با توجه به استعدادهای ذاتی که در وی وجود داشت مقاوم و دردمند و متعهد می ساخت.
بعد به تهران آمد و در دانشکده مخابرات به ادامه تحصیل پرداخت، در همان روزهای اول به جرگه مبارزان دانشجوئی پیوست. سالهای۵۵ و۵۶ که اوج خفقان رژیم ظالمانه شاه بود؛ او در محیط دانشجوئی، شجاع تر از همه برای شکستن فضای نفسگیر خفقان پیشقدم بود
طنین رسای اذانش که همراه با صوتی بسیار دلنشین بود همه را به پیوستن صفوف نماز جماعت دعوت می کرد. زمانی که برپا داشتن نماز و گرد هم آمدن در مسجد دانشکده جرم بود و خیلی ها که امروز از همه پرمدعاتر هستند از آمدن به مسجد می ترسیدند، او با اخلاصی فراموش ناشدنی از امام زمان(عج) یاد می کرد و القاب امام را به زبان می آورد و به جانها حیات و به دلها آنچنان قوتی می بخشید که یاری رساندن به امام در تبعید را بی مهابا می پذیرفتند که این را تنها دوستانش برای همیشه آویزه گوش دارند.
در برنامه های کوه دانشکده که در آن روزها راه مفری از فساد اجتماعی و گرد هم جمع شدن دوستان بود نقش فعالی داشت. سرودهای انقلاب که توسط ایشان خوانده می شد هیچگاه از یاد دوستانش نخواهد رفت. قاسم لحظه ای از یاد خدا غافل نمی شد. خودسازی جزء برنامه زندگی روزانه اش بود. در محافل مذهبی با اشتیاق تمام شرکت می کرد و در هر جا که نامی از مبارزه بود،او هم بود.
در اعتصابات دانشجوئی با خط خوب و زیبایش اطلاعیه های بزرگ دیواری را می نوشت. علیرغم وجود دافعه شدید در وجودش، آنچه که از او بروز داشت جاذبه بود، به طوری که همه او را دوست می داشتند و طبیعتاً فردی دوست داشتنی بود.
بعد از اتمام دوره دانشجویی و گذراندن خدمت سربازی که مصادف با پیروزی انقلاب شکوهمند اسلامیمان بود، به استخدام شرکت مخابرات درآمد. با توجه به خصوصیاتی که گوشه ای از آن یاد شد، از همان روزهای اول به جمع همکاران مسلمان و متعهد خود در اداره پیوست. در سال۱۳۵۸ ازدواج کرد که ثمره این ازدواج سه فرزند (یک دختر و دو پسر) است.
در جوّ پرتلاطم اوایل پیروزی انقلاب، خودش را گم نکرد و همواره گوش به فرمان امام راحل بود. حتی لحظه ای از باطل پیروی نکرد و برای یاری رساندن به انقلاب از هیچ کاری دریغ نداشت. چون دریافته بود که کشور در محاصره اقتصادی است و باید سازندگی را در پیش گرفت، بلافاصله در واحد جهاد سازندگی اداره ثبت نام نمود و با رفتن به مزارع و برداشت محصول همچون یک کشاورز و رعیت، دین خود را به انقلاب ادا می نمود.
همیشه ایمان و اعتقاد و تعبدش، راهنمای راه و انتخابش بود و علاقه و عشقش به رهبر و امام و مقتدایش، او را در راهی که در پیش می گرفت پرصلابت می ساخت. با شروع جنگ تحمیلی دریافت که دیگر ماندن جایز نیست؛ چرا که استکبار آمده بود تا با همه قدرت و ساز و برگ نظامیش، انقلاب و کشور را از هستی ساقط کند. او بی درنگ رهسپار جیهه های حق علیه باطل شد به جبهه های غرب کشور، سرپل ذهاب و پادگان ابوذر رفت و در ارتفاعات بازی دراز به دفاع مقدس پرداخت.
روزهایی که اولین تهاجم علیه دشمن صورت داده شد و همراه با موفقیت رزمندگان پیروز اسلام بود، در آن زمان هنوز در جنوب عملیاتی صورت نگرفته بود. سپس از آنجا راهی جبهه های کردستان شد که در آن روزها سخت ترین شرایط را در پیش روی داشت. حملات نیروهای ضدانقلاب در جاده ها و شرایط ناامنی را به وجود آورده بود.ضدانقلاب سعی داشت تا با جلب توجه مسؤولین کشور و اداره کنندگان جنگ به خود، آنها را از توجه به خطوط مقدم جبهه و رویارویی با دشمن بعثی غافل کند و همین امر در اجتماع تزلزل ایجاد نماید. اینجا بود که شهید نصرالهی با درک چنین شرایطی به کردستان رفت و با به دست آوردن تجربیات جدید تا آخرین روزهای پایان گرفتن جنگ در آنجا ماند. او همه ارتفاعات سخت و صعب العبور منطقه کردستان را شناسایی کرده بود. از ارتفاعات بلند مشرف بر مریوان و از ارتفاعات درلی تا ارتفاعات مشرف بر بانه که در آنجا مسؤولیت سپاه را نیز بر عهده گرفته بود. او با تلاش شبانه روزی و توانی خستگی ناپذیر و با بیداری و هوشیاری تحسین برانگیز خواب را از چشم دشمن گرفته بود و مانع هر گونه تحرکی بود که از سوی ضدانقلاب طرح ریزی می شد.
شهید نصرالهی سالها در جبهه های غرب و کردستان در مقابل دشمن و ضدانقلاب دلیرانه مقاومت کرد و چه زمانی که خانواده اش در تهران بود و او دور از خانواده بود و چه زمانی که خانواده اش به کردستان آمده بود، در تحت هر شرایطی در زیر آتش مستقیم و غیر مستقیم برای حتی لحظه ای خستگی به خود راه نداد. خشم به ابرو نیاورد و بر سر تعهدی که با خدای خود بسته بود پایدار و استوار باقی ماند.
او مهاجر بود و ماوایش کوهها و دره های کردستان و سرانجام در هجرت به سوی خدا نیز همان مأوا مشهد مقدس او شد و با نثار جان در تاریخ۱۳۶۷/۴/۱۳ در درگیری با احزاب منحله، پیمان ناگسستنی اش را با اسلام عزیز و امام امت و مردم سلحشور و مسلمان کُرد جاودانه کرد.
او سالک صدیقی از مکتب حزب ا…، بی باک و شجاع، گمنام و عاشق شهادت بود و همیشه می گفت: «خداوندا از شراب عشقت مرا جرعه ای نوشان.»
ردای زیبای شهادت در ضیافت پرشکوه پیروزی خون بر شمشیر زیبنده وجود مقاوم و پرصلابت باد.
وای گر من در طریق عشق بعد از این بر برگ برگ لاله ها کوتاهی کنم
خاصه وقتی یار با بانگ رسا می خواندم
من سرود ایثارم که با آهنگ غم
گور خاموش شهیدان بی صدا می خواندم
قصه خونین عشقم من که نسل عاشقان می خواندم
