به گزارش پایگاه خبری تحلیلی «اروم نیوز» به نقل از ورزش سه، کریستیانو رونالدو همانطور که وعده داده بود بالاخره سکوتش را شکست. کاپیتان تیم ملی پرتغال لحظاتی پیش با انتشار یک بیانیه طولانی و افشاگرانه، تمام زوایای پنهان درگیری اخیرش با ژرژ ژسوس را روشن کرد و روایت خودش از این جنجال را با دنیا به اشتراک گذاشت.
مهاجم ۴۱ ساله پرتغالی که پس از نیمکتنشینی در بازی اول مقابل نروژ، اردوی تیم ملی در کپنهاگ را پیش از دیدار با دانمارک ترک کرده بود، حالا دلیل اصلی این تصمیم را به صورت کامل توضیح داده است.
رونالدو در ابتدای این متن فاش کرده که بلافاصله پس از حذف از جام جهانی ۲۰۲۶ قصد داشته از تیم ملی خداحافظی کند و حتی نامه خداحافظیاش با هواداران را هم آماده کرده بود. اما اصرار فدراسیون فوتبال پرتغال باعث ماندن او شد. او همچنین تایید کرد که فدراسیون برای انتخاب جانشین روبرتو مارتینز با او مشورت کرده و او ژرژ ژسوس را گزینه درستی میدانسته است.
ظهر روز بازی در نروژ، یکی از دستیاران سرمربی سر میز ناهار تیم آمد و به من اطلاع داد که سرمربی میخواهد با من صحبت کند. در کمال تعجب، سرمربی از من پرسید که آیا شرایط بازی برای سی دقیقه را دارم یا نه. من تمام تمرکزم روی ریکاوری فیزیکیام بود، مثل همیشه در کنار همتیمیهایم حضور داشتم و فکر میکردم قرار نیست آن روز بازی کنم. با این حال مشکلی نداشتم.
این درخواست کاملا خارج از برنامه تمرینی و ریکاوری من بود چون قرار بود فقط روز چهارم در دراگائو بازی کنم، اما بدیهی است که جواب مثبت دادم. او در جواب گفت پس آماده باش چون سی دقیقه بازی خواهی کرد.
بقیه ماجرا را همه میدانند. من از بین دو نیمه خودم را گرم کردم، دیدم که دقیقهها میگذرند و صدایم نکردند. سرمربی زیر قولش زده بود.
در پایان بازی فقط میخواستم همهچیز با پیروزی تمام شود و تنها باشم. برای تشکر کردن سمت هواداران نرفتم. این یک اشتباه بود که مسئولیتش کاملا بر عهده من است و نباید اتفاق میافتاد. از مردم پرتغال که با اشتیاق ما را در آنجا تشویق کردند عذرخواهی میکنم، از هواداران عذر میخواهم و همینطور از کسانی که حتی پرتغالی نبودند اما برای دیدن من به ورزشگاه آمدند و من ناامیدشان کردم پوزش میطلبم.
چهل و هشت ساعت بعد، من، سرمربی و سیمائو کوتینیو با هم صحبت کردیم، چرا که او در جریان صحبتهای ماه آگوست ما بود.
این یک گفتوگوی عمیق، بسیار رک و صریح و بدون هیچگونه پردهپوشی بود.
ما به این نتیجه رسیدیم که تنها یک راه برای بستن این پرونده وجود دارد؛ اینکه سرمربی همان حرفهایی را که در خلوت و در حضور سیمائو کوتینیو به من زده بود، در سالن کنفرانس مطبوعاتی تکرار کند.
توافق ما ساده بود؛ سرمربی نشست خبری را با این موضوع آغاز کند و با گفتن حقیقت به این ماجرا پایان دهد. او باید میگفت که من هرگز درخواست نکردهام حتی یک دقیقه هم بازی کنم، این خود سرمربی بود که برنامه اردو را به من پیشنهاد داد و اینکه گرم کردن من و به زمین نرفتنم یک اشتباه بود و اگر زمان به عقب برمیگشت این کار را تکرار نمیکرد.
این جلسه با درخواست سرمربی برای در آغوش گرفتن من تمام شد. او قول داد تمام حرفهایی را که به من زده در نشست خبری بگوید تا این ماجرا پشت سر گذاشته شود. قرار شد من در دانمارک بازی نکنم و برای بازی در دراگائو به میدان بروم. تمام این اتفاقات همیشه در حضور سیمائو کوتینیو رخ میداد.
در ادامه به درخواست سرمربی، جلسهای ویدیویی بین او، سیمائو کوتینیو و تیاگو کراویرو برگزار شد و حرفهای ما در آنجا خلاصه و مرور شد.
سند کوتاهی تهیه شد که من شخصا آن را تایید کردم و با اطلاع من، همانطور که خود سرمربی خواسته بود، به دست او رسید.
نشست خبری همان چیزی بود که همه دیدند. رفتار او هیچ شباهتی به جلسه ما نداشت. جملاتی شنیدم و پرخاشگری عجیبی دیدم که فکر نمیکنم سزاوارش باشم؛ یک رویکرد دیکتاتورمآبانه که روز قبل در خلوت حتی سایهای از آن را هم نشان نداده بود.
همانطور که میبینید، در هیچکدام از این یادداشتها حتی نوشته نشده بود که سرمربی از من عذرخواهی کند.
این دومین باری بود که او زیر حرفش میزد.
من تصمیم گرفتم پیش از آنکه عهدشکنی دیگری رخ دهد، اردو را ترک کنم. برای من، حقیقت هنوز هم مهمترین اصل در روابط انسانی است. هرچقدر هم که تلخ باشد، دوست دارم حقیقت را به من بگویند.
اتفاقا در گفتوگویی که صبح روز همان نشست خبری با رئیس فدراسیون و سرمربی داشتم، که قطعا میتوانند تایید کنند، دوباره تاکید کردم که اگر مرا در آنجا نمیخواهند، مستقیما به خودم بگویند. فقط کافی بود با من روراست باشند. من این را میپذیرفتم و قول دادم که کافی است یک خداحافظی زیبا ترتیب بدهیم، همان چیزی که رویایش را دارم، و هیچکس هم از دست دیگری ناراحت نشود.
آن لحظه همچنان در ذهنم مثل روز برایم روشن است. آنها یکصدا جواب دادند که نه، جای من در تیم ملی است.
در طول تقریبا ۲۵ سال دوران حرفهایام، هرگز و در هیچ لحظهای در تصمیمات فنی یا تاکتیکی هیچ مربی یا سرمربیای دخالت نکردهام. چیزی را که از من میخواهند، بهتر یا بدتر، میپذیرم. من به تصمیمات احترام میگذارم اما وقتی زیر قولشان میزنند، احساس میکنم جای من آنجا نیست.
من همچنین بابت ترک اردو به همتیمیهایم در تیم ملی یک عذرخواهی بدهکارم. با وجود از بین رفتن کامل اعتمادم به حرفهای سرمربی، که شاهدان این گفتوگوها میتوانند آن را تایید کنند، من نباید این کار را میکردم. مسئولیت این کار کاملا با من است.
یک بار دیگر از مردم پرتغال عذرخواهی میکنم، اما عهدشکنی برای من تاثیر تعیینکنندهای دارد. احساس کردم از آن لحظه به بعد، ماندنم فقط به تیم ضربه میزند و کاری را کردم که همیشه میگفتم اگر احساس کنم مفید نیستم انجامش میدهم؛ چمدانهایم را بستم و رفتم.
تبعات این کار من باید توسط فدراسیون فوتبال پرتغال ارزیابی و مجازات شود. میدانم که این مجازات نباید هیچگونه تخفیفی داشته باشد. من یک بازیکن معمولی نیستم، کاپیتان تیمم و این جرم مرا سنگینتر میکند. من عذرخواهی کردهام اما میدانم که هر رفتاری پیامدی دارد. هر کسی که مثل من در فوتبال حضور دارد میداند که فارغ از جایگاه هر شخص، قوانین برای همه یکسان است.
در همین راستا، اخیرا خیلی شنیدهام که میگویند باید بازی خداحافظی برگزار شود، اینکه باید یک خداحافظی آبرومندانه داشته باشم و فدراسیون میخواهد این فرصت را به من بدهد.
من در زندگیام، در روزهایی که گرسنه بودم و خیلی وقتها چیزی برای خوردن نداشتم، یاد گرفتم که هیچکس چیزی را مفت به کسی نمیدهد.
طبیعتا میتوانم به تمام هوادارانم و به ویژه به همه مردم پرتغال قول بدهم که یک یا چند بازی خداحافظی برگزار خواهیم کرد، برای این کار زمان هست.
اما وقتی به تیم ملی فکر میکنم، ذهن من فقط معطوف به رقابت کردن است. این همان چیزی است که روز شنیدن خبر فوت پدرم به آن فکر میکردم. در اردوی تیم ملی بودم و تصمیم گرفتم تا پایان بازی روز بعد همانجا بمانم. من برای کشورم کاری کردم که هرگز برای هیچ باشگاهی انجام نمیدادم.
بنابراین اگر از نظر فیزیکی آماده باشم و در باشگاه خودم بازی کنم و گل بزنم، پس از پایان محرومیتی که برایم در نظر گرفته میشود، مثل همیشه آماده خواهم بود تا برای تیم ملی کشورمان رقابت کنم و پیروز شوم.
باور کنید که این خالصانهترین حقیقتی بود که میتوانستم بگویم.
انتهای خبر/




