به گزارش اروم نیوز،
اخیرا در محافل سیاسی اصلاح طلب ایده ای با عنوان نواصلاح طلبی مطرح شده که واکنش هایی در پی داشته است.
روزنامه خراسان در این ارتباط با محمد جواد حق شناس استاد دانشگاه و عضو شورای مرکزی حزب اعتماد ملی گفت و گو کرده و از وی درباره ریشه ها و دلایل بیان این اصطلاح و معنای آن پرسیده است.
آقای دکتر! ابتدا توضیح می دهید که ایده نواصلاح طلبی چیست ؟
ببینید قبل از ارائه تعریف نواصلاح طلبی باید گریزی به اصلاح طلبی داشت ، اصلاح طلبی به نگرشی اطلاق می شود که پی گیر تحولات و تغییر در فضای سیاسی خاص بدون هزینه های جدی است اصلاح طلبی در رفتار و شیوه از طرق شناخته شده قانونی و گفتمان تغییرات را دنبال می کند. مبنای اصلاح طلبی بعد از انقلاب اسلامی و در سال ۷۶ با روی کار آمدن دولت اصلاحات شکل گرفت.
به عبارت دیگر بسیاری مبنای اولیه اصلاح طلبی در جمهوری اسلامی را برنامه های آقای خاتمی در دوران تبلیغات می دانند. در این برهه عده ای براین باور هستند که شاید این نگاه – با توجه به آورده ها و تلاش هایی که در ۸ سال (۷۶-۸۴) داشته و بازگشتی که به نوعی با روی کارآمدن اصول گرایان و دولت افراط گرای دکتر احمدی نژاد به خصوص در ۸ ساله ریاست جمهوری وی شکل گرفت- نتواند پاسخ گوی نیازهای جامعه باشد از این رو دیدگاهی با عنوان “نواصلاح طلبی ” را مطرح کردند به این معنا که اصلاح طلبی نیاز به پوست اندازی هم در برخی اهداف و آرمان ها و هم در شیوه پی گیری امور و نهایتا در شخصیت هایی که می توانند به عنوان خون تازه در رگهای اصلاحات عمل کنند دارد .
آیا این ایده در میان اصلاح طلبان طرفدار دارد؟
چون اصلاح طلبی به عنوان یک خواسته و تفکر تمایل به رایج بودن و حرف جدید داشتن دارد و قصد دارد با طرح چنین ایده هایی فضایی را برای تحقق خواسته های خود فراهم کند این دیدگاه طرفداران خاص خود را خواهد داشت.
تا به حال چقدر از ایده استقبال شده است؟
این ایده توسط برخی از چهره های اصلاح طلب یا کسانی که در حوزه نظری این موضوع را دنبال می کنند مطرح شده امابه نظر من نیاز به باز شدن این ایده ، تبیین وارایه دلایل و وجوه بیان این مسئله و اینکه آیا این دیدگاه می تواند کمکی به پیشبرد اهداف اصلاح طلبان داشته باشد و در عین حال دیدن نگاه های منتقد این دیدگاه چه در میان جریان اصلاح طلبی و چه در میان جریان فکری گفتمان اصول گرایان ضروری است، این ایده باید نقد شده ، تست شود و مورد بررسی قرار بگیرد.
آیا این ایده نشان از نوعی انشعاب در میان اصلاح طلبان است؟
من این را انشعاب نمی دانم چراکه انشعاب یک عمل سیاسی است اما این دیدگاه در حوزه گفتمان و ایده پردازی است از این رو اطلاق انشعاب به این ایده درست نیست.
پیشتر آقای عارف بیان کرده که نواصلاح طلبی را قبول ندارد این در حالی است که او اخیرا اعلام کرده در تلاش هستیم که جوانان وارد عرصه انتخابات مجلس شوند در حالی که یکی از مولفه های نواصلاح طلبی ورود چهره های جوان به عرصه های مختلف است؟
معنی چهره های نو و نسل جوان صرفا به معنی سن خاصی نیست. فرض کنید درمقطعی چهره های خاصی به عنوان نماد جریان اصلاح طلبی بودند و ممکن است در مقطعی چهره های جدید ببینیم. نسل های جدید آمده اند که همان ایده ها را در قالب جدید و فهم جدید ارائه بدهند.
آیا در آینده شاهد حضور بیشتر و پررنگ تر نواصلاح طلبان خواهیم بود؟
به نظرم با توجه به اینکه در سال آینده وارد عرصه انتخابات خواهیم شد در ماه های آینده شاهد حضور بیشتر طراحان این ایده برای تبیین آن و طرفداران ، مخالفان و منتقدان نواصلاح طلبی خواهیم بود.
آیا این ایده در میان بدنه اصلاح طلبان هم مطرح شده است؟
در حال حاضر که فقط در حوزه فکری اصلاح طلبی مطرح است تا بدنه سیاسی و سیاستمداران و احزاب اصلاح طلب.
بیتوته
