به گزارش پایگاه خبری تحلیلی «اروم نیوز» به نقل از پایگاه خبری تحلیلی «خاورستان»، جنگ و ناامنی فقط میدانهای نظامی را درگیر نمیکند؛ گاهی اثر آن تا پشت درهای کارخانهها و سالنهای تولید هم میرسد، جایی که کارگر باید با وجود نگرانی برای خانواده، لباس کار بر تن کند و در کنار دستگاهی بایستد که توقف آن میتواند بخشی از چرخه تولید را متوقف کند.
در روزهایی که نگرانی و اضطراب میتوانست بسیاری از فعالیتهای روزمره را تحت تأثیر قرار دهد، در شهرک صنعتی بیرجند نیز کارگران واحدهای تولیدی تلاش کردند چراغ کارخانهها خاموش نشود؛ از تولید کاشی و سرامیک گرفته تا تولید لاستیک.
پشت هر دستگاه روشن، داستان یک خانواده قرار دارد؛ خانوادهای که درآمدش به همین شغل وابسته است و آیندهاش با ادامه فعالیت کارخانه گره خورده است. برای همین، حضور کارگران در محل کار در روزهای سخت، تنها یک وظیفه شغلی نیست؛ بخشی از مسئولیتی است که آنها در قبال خانواده، همکاران و اقتصاد کشور احساس میکنند.
وقتی نگرانی پشت در کارخانه میماند
در یکی از سالنهای تولید کاشی آیدا سرام، کارگران مشغول کارند. صدای دستگاهها در فضای کارخانه میپیچد و هرکس وظیفهای بر عهده دارد؛ یکی مراقب دستگاه است، دیگری کیفیت محصول را بررسی میکند و کارگر دیگری وظیفه بستهبندی و آمادهسازی محصول را بر عهده دارد.
«رضا محمدی» یکی از کارگران این مجموعه است؛ کارگری که میگوید در روزهای سخت، نگرانی برای خانواده نخستین چیزی است که به ذهنش میرسد، اما نمیتوان مسئولیت کاری را هم فراموش کرد.
او گفت: وقتی شرایط خاص میشود، طبیعی است که آدم نگران خانوادهاش باشد. من هم مثل هر پدر و همسری، نگرانیهایی دارم، اما وقتی وارد کارخانه میشوم، سعی میکنم ذهنم را روی کار متمرکز کنم.
محمدی ادامه داد: ما میدانیم که ادامه تولید برای مجموعه و خانوادههای کارگران اهمیت دارد. اگر کارخانه تعطیل شود، فقط یک دستگاه خاموش نمیشود؛ زندگی چندین خانواده تحت تأثیر قرار میگیرد.
این کارگر آیدا سرام گفت: شاید کار ما از بیرون ساده به نظر برسد، اما تولید به حضور و تلاش همه نیروها نیاز دارد. هرکس اگر وظیفه خودش را انجام دهد، چرخ کارخانه میچرخد.
او از همراهی خانوادهاش نیز گفت و اضافه کرد: خانواده هم شرایط را درک میکند. نگرانی هست، اما آنها میدانند که ما برای آینده خودمان و آنها کار میکنیم.
چرخهایی که نباید از حرکت بایستند
در بخش دیگری کارگران کویرتایر در محیطی متفاوت، مشغول تولید هستند. اینجا نیز مانند هر کارخانه دیگری، ادامه کار وابسته به حضور نیروی انسانی است؛ کارگرانی که ساعتها در کنار خطوط تولید فعالیت میکنند تا محصول نهایی آماده شود.
«حسین رضایی» از کارگران این مجموعه است. او معتقد است تولید در شرایط سخت، معنای دیگری پیدا میکند.
رضایی گفت: در روزهایی که اخبار و اتفاقات باعث نگرانی مردم میشود، اولین چیزی که به ذهن آدم میرسد خانواده است. اما ما در کنار خانواده، مسئولیت دیگری هم داریم و آن کاری است که انجام میدهیم.
او ادامه داد: وقتی سر شیفت حاضر میشویم، تلاش میکنیم کار طبق روال انجام شود. شاید یک کارگر به تنهایی نتواند کار بزرگی انجام دهد، اما وقتی همه کنار هم باشند، نتیجه آن میتواند برای مجموعه و کشور مهم باشد.
این کارگر کویرتایر بیان کرد: دوست داریم کارخانهها فعال باشند، تولید بیشتر شود و فرصتهای شغلی بیشتری ایجاد شود. هر کارخانه فعال یعنی چندین خانواده که میتوانند با خیال راحتتری زندگی کنند.
رضایی از روزهایی گفت که خانوادهاش نگران حضور او در محل کار بودند و افزود: خانواده همیشه نگران است، مخصوصاً وقتی شرایط عادی نیست، اما ما تلاش میکنیم با آرامش کار کنیم و نگرانی را به خانه منتقل نکنیم.
تولید، شغلی برای یک نفر نیست
در کاشی فرزاد نیز داستان مشابهی جریان دارد. کارگرانی که شاید هر روز از کنار یکدیگر عبور کنند، اما هرکدام قصهای جداگانه از زندگی، کار و دغدغههایشان دارند.
«مهدی حسینی» یکی از کارگران این واحد تولیدی است. او گفت کار در کارخانه به او آموخته که تولید یک کار فردی نیست.
حسینی عنوان کرد: وقتی وارد کارخانه میشویم، هرکس یک مسئولیت دارد. اگر یک نفر کارش را انجام ندهد، ممکن است کار نفر بعدی هم با مشکل مواجه شود. بنابراین همه به هم وابسته هستیم.
وی ادامه داد: همین موضوع درباره اقتصاد هم وجود دارد. یک کارخانه که تولید میکند، فقط برای کارگر خودش درآمد ایجاد نمیکند. راننده، فروشنده، تأمینکننده مواد اولیه و خیلیهای دیگر هم به این چرخه وابسته هستند.
این کارگر کاشی فرزاد معتقد است در شرایط دشوار، حفظ تولید میتواند به حفظ امید در جامعه کمک کند.
او گفت: ما نمیخواهیم مشکلات باعث شود کار و زندگی متوقف شود. مردم باید زندگی کنند، کارخانهها باید تولید کنند و کارگران باید بتوانند نان خانوادهشان را از راه کار به دست بیاورند.
پشت هر دستگاه، یک خانواده ایستاده است
اگرچه نام کارخانهها متفاوت است و محصولاتشان با یکدیگر فرق دارد، اما همه یک نقطه مشترک دارند؛ آنها معتقدند تولید زمانی ادامه پیدا میکند که نیروی انسانی پای کار بایستد.
پشت هر کارگری که صبح زود وارد شهرک صنعتی بیرجند میشود، یک خانواده قرار دارد؛ همسری که منتظر بازگشت اوست، فرزندانی که آیندهشان به درآمد خانواده وابسته است و پدر و مادری که به شغل فرزندشان امید بستهاند.
کارگر شاید هنگام خروج از خانه، نگرانیهای زیادی داشته باشد، اما وقتی وارد کارخانه میشود، لباس کار میپوشد و کنار دستگاه قرار میگیرد، تلاش میکند نگرانی را کنار بگذارد.
این همان جایی است که مفهوم «سنگر تولید» معنا پیدا میکند؛ نه در شعار، بلکه در رفتار روزمره کسانی که میتوانند کار را رها کنند، اما انتخاب میکنند مسئولیتشان را ادامه دهند.
مقاومت فقط در میدان نبرد نیست
در نگاه نخست شاید یک کارگر صنعتی، تفاوتی با روزهای عادی نداشته باشد؛ همان لباس کار، همان دستگاه، همان سالن تولید و همان ساعت کاری. اما در شرایط بحرانی، همین حضور میتواند اهمیت بیشتری پیدا کند.
ادامه فعالیت واحدهای تولیدی یعنی حفظ اشتغال، حفظ درآمد خانوادهها، تأمین نیاز بازار و جلوگیری از ایجاد وقفه در زنجیره تولید.
کارگران شهرک صنعتی بیرجند شاید خودشان را قهرمان ندانند. آنها تنها میگویند «کارمان را انجام میدهیم»، اما همین جمله ساده، بخشی از واقعیت اقتصاد کشور را روایت میکند.
این کارگران از میان زندگیشان با کارخانه گره خورده و خانوادههایشان چشم به استمرار همین کار دارند.
روایت آنها، روایت دستهایی است که آچار میگیرند، دستگاهها را کنترل میکنند، محصول را آماده میکنند و در نهایت بخشی از نیاز مردم را پاسخ میدهند.
شاید صدای دستگاههای کارخانه در میان هیاهوی اخبار به گوش نرسد، اما همین صدا برای خانوادههای کارگران، صدای زندگی است؛ صدای حقوقی که سر ماه به خانه میرسد، صدای آیندهای که باید ساخته شود و صدای امیدی که نمیگذارد سختیها همه چیز را متوقف کند.
در شهرک صنعتی بیرجند، چراغ تولید با همین دستها روشن مانده است؛ دستهایی که نشان میدهند مقاومت همیشه با صدای بلند نیست؛ گاهی مقاومت یعنی ایستادن پای کار و اجازه ندادن به اینکه چرخ تولید از حرکت بایستد.
انتهای خبر /
