سرویس فرهنگی اروم نیوز ؛
گذران زندگی مجموعه ای از شادیها و غمهاست، گاهی وقتها همین غم ها و شادیها بین همه آدمها مشترک می شوند…
این روزها، نیازی به گفتن نیست که غم مشترک غزه، بین همه آدمهای دنیا، جهانی شده است…
گاهی وقتها آنقدر با خودم به فکر و خیال در مورد غم های انسانها کلنجار می روم که در نهایت هم حاصلی جز اندوه برای قلبم ندارد…
اینکه فقط غصه بخوری و کاری از دستت برنیاید، بیشتر آدم را زجر می دهد.
بعضی وقتها که در بین مردم هستم و رنج هایشان را می بینم، نمی توانم بی تفاوت از کنار دردهایشان گذر کنم! شاید تنها کارم فکر کردن به رنج های آدمهایی باشد که در همین نزدیکی ها هستند…
اینروزها واقعاً زندگی برای خیلی ها سخت شده است؛ سختی هایی که به وضوح برجسته تر و برجسته تر می شوند و نیاز نداری ذره بین برداری و به دنبالشان بروی.
مشکلات اقتصادی، افزایش هزینه ها، نبود درآمد کافی و افسردگی حاصل از آنها، در تار و پود زندگی ها ریشه دوانده و ناخودآگاه همه چیز را تحت تأثیر قرار داده است.
حال اینها که گفته شد، مشکلات مادی است و شاید هم با گذشت زمان، کم کم حل شود! اما مشکلات روحی و اعتقادی که ضررهایش قابل مقایسه با مشکلات مادی نیست، بحثش کاملاً جداست…
رنج می برم وقتی می بینم اعتقادات مردمی که هزاران شهید تقدیم اسلام و انقلاب کرده اند، روز به روز کمرنگ تر می شود…
رنج می برم وقتی می بینم عاطفه، همدلی و انسانیت بین آدمها در حال رفتن از قلبهاست…
رنج می برم وقتی می بینم غیرت و شرف در حفظ حجاب و عفاف با نقشه های شوم دشمنان انقلاب، در حال سقوط است…
رنج می برم وقتی می بینم آدمها، بی خیال همه خصلت های خوب شده اند و دروغ، تهمت، توهین، فحش، زیرآب زنی، نامردی و … جای خوب بودن ها را گرفته است…
رنج می برم وقتی می بینم برای هر گناهی توجیه آورده می شود و امر به معروف در نهایت بی رحمی، همسان دخالت و فضولی پنداشته می شود!
رنج می برم وقتی می بینم هر کس برای دین خدا، به نفع خودش فتوا صادر می کند و می گوید گناه عکس سر باز در فیس بوک کمتر از تذکر دادن و یا به قول همانها، سرک کشیدن در زندگی مردم است!!
رنج می برم وقتی می بینم ادعای دوست داشتن امام حسین (ع) در زبانها است ولی امر به معروف که از اهداف قیام این امام خوبیها بود، مورد تمسخر قرار می گیرد!
رنج می برم وقتی می بینم چیزی از فرهنگ در یک کشور اسلامی جز بی حجابی و آزادی های بی حد و اندازه نمانده و کسی هم برای نجات این فرهنگ، انگار نمی خواهد یا نمی تواند کاری بکند!
رنج می برم وقتی می بینم در بعضی کافی شاپ های شهرم، بی حجابی آنقدر نمود پیدا کرده که زنان بدون شلوار و با پیراهن و پاهای لخت حاضر می شوند و تو باید فقط غم همه اینها را تنهایی بخوری…
رنج می برم وقتی می بینم در این زمانه، دل صاف و ساده داشتن در نظر خیلی ها، یعنی نهایت حماقت و عقب ماندگی…
رنج می برم وقتی می بینم حرمت حضرت ولی عصر (عج) هم نگه داشته نمی شود و تو باید هر بار با شنیدن دکلمه وصف حال امام غایبت و چشمان گریانشان، آرام گریه کنی تا مبادا مورد توهین واقع شوی…
آری این است حال و روز همه روزهای ما و من فقط خواستم یک درد دل ساده کنم! همین.
نویسنده : زهرا عبداله میرزایی
