بنده مهدی توتونچییان متولد ۱۳۴۰٫من سال ۵۹ مهرماه وار جبهه شدم در ان م.قع آقای حسنی نیروی مخصوص بودند و بنی صدر فرمانده کل به فرماندهی منطقه داده بود.۶۰۰ نفر نیرو جمع کمرده بود استادیوم تختی محل آموزش ما بود د چمن تمرین می کردیم و در سکوی تماشا گران می خوابیدیم و به آنها آموزش میداد. تا اولین عملیات من ۶ ماه در آنجا کار کردم تا ۱۸ خرداد ۶۱ و قبل از آن ۱۸ خردادو ۱۸ اردیبهشت در عملیات بودم د جنگ خیابانی مهاباد و آزاد سازی پیرانشهر بودم.
سپس با حجت السلام حسنی صحبت کردم و طی نامه ای که به مرحوم سید حمزه روحانی تعاون سپاه سال تیر۶۲ وارد سپاه شدم. ما در روستا ها در منطقه کردستان و در حک، پشت پایگاه قدس و … همچنین به مدت ۴ ماه بیسیم چی آقا مهدی باکری در منطقه پاکسازی کهنه شهر که همان تازه شهر سلماس شبانه روز از طریق کوه ها و روستا ها کوه به کوه سینه به سینه خانه به خانه تا منطقه سرو کردیم.
بعد در عملیات خیبر شرکت کردم. در ر آن موقع به عنوان مسئول تبلیغات تیپ اعزام شدم که آموزش ها و تمرین های سختی را پشت سر گذاشتییم. بیسیم چی ما اعلام کرد که من نمی توانم در این عملیات شرکت کنم و از آنجایی که تخصص من بیسیم من هماهنگ و صحبت کردم بود من به جای آن بروم.در این عملیات به گفته آقا مهدی قرار بوددر ۲شب ۴ و ۵ تیپ در آن عملیات عملیات کنیم.
ما هم در چند گردان مسلح به موشک های آرپیجی مسلح آماده بودیم تا یک تک به دشمن بزنیم تا سیستم دشمن به هم بخورد ساعت ۱۲ شب عملیات کردیم تا چهار صبح هر چه در توان داشتیم زدیم و برگشتیم به خط خودمان آماده باش تا از خط خود دفاع کنیم. عملیات با موفقیت انجام شد ۵ روز آن روز آقا مهدی برای نماز ظهر آمد و ما را در نماز ظهر دید و گفت دست شما برادران هم درد نکند که سیستم آنها را به هم زدید و عملیات به تعویق افتاد.
سپس نیرو های جایگزین آمد و ما یک خط به عقب برگشتیم و در حال خوردن ناهاه بودم بعد حمام کردیم که بمباران هوایی کردند و من در آن جا موج خوردم من را بردن بیمارستان. من تا ۵ ماه با عصا راه می رفتم شهید مصطفی وطنی هم با ما بود خانواده آمدند و از اراک بردند.به گوش ها هم اثر زیادی گذاشت که ۵۰ درصد صدمه دید.
بعد من دوباره اعزام شدم ندیکیهای عملیات فاو بود که شروع شده بود در اواخر فاو که آزادسازی فاو بود در یک زیرزمین که مرکز اطلاع رسانی فرهنگی بود بغد از آزاد سازی فاو فردا قرار بود نیرو اعزام شود من از آقای بنیاد اجازه گرفتم ما سال ۶۴ به منطقه فاو اروند کنار اعزام شدیم. تا ۱ ماه پشت خط بودم بعد یک گردان انتخاب و تجهیز شد که من جانشین فرمانده گروهان شدم.
بحث آزاد سازی کاخ نمک ۱۲ اسفند ۱۳۶۴ ما ۳ گروهان در قالب گردان وارد شدیم که عملیات این طور بود که وارد آب می شدیم بعد وار خاک ریز دشمن می شدیم دریاچه نمک کنار اروند. نباید دشمن متوجه ما می شد به دشمن حمله کنیم.
شب ساعت ۱۲/۳۰ وارد اب شدیم عملیات در ادامه عملیات ولفجر ۸ بچه ها جلوتر از ما فاو را آزاد کرده بودند و ما باید ۳ راهی را باز می کردیم. شهید حیدرزاده بیسیم چی ما شهید شده بود ما وارد خاک عراق شدیم فرمانده لشکر به همه دستور عقب نشینی داده بود خبر به ما نرسیده بود. دو گروهان قبلی برگشته بودند ما خودمان را داخل سنگر کردیم. ۳ نفر بودیم.
۸ نفر از نیرو های عراقی به سمت ما آمدند من بودم و دو بسیجی جوان که دستور حمله یا تسلیم در آن لحظه با کمن بود. سخت ترین لحظه تصمیم گیری در زندگیم بود در عرض ۱۰ ثانیه تمامی لحظه های زندگیم از جلوی چشمم گذشت شانس ما صفر بود برای مقابله فقط به آن دو بسیجی فکر می کردم که در آن لحظه گفتم اسلحه ها را زمین بگذارید و خودمان را در تاریخ ۱۲ اسفند ۶۴ تسلیم کردیم و دوران اسارتمان شروع شد.
ما را پیش فرماندهی در پادگان العماره بردند. در آنجا سه چهار روز نگه داشتند برای بازجویی که طی این روز ها فقط یک وعده به ما آب دادند. بعد از باز جویی ما را منتفل کردن به بصره در آنجا زیر شکنجه های شدید با کابل و باتوم و چوب و حتی باتوم برقی کتک می زدند.
ما ۳۰ نفر در یک اتاق ۱۲ متری تاریک که از یک گوشه از اتاق نور کمی به داخل اتاق می تابید. اتاق را باز می کردند و ما را به زیر کتک می گرفتند، در اتاق ۲ مجروح داشتیمک که یکی از آنها بچه اصفهان بود و یکی از پاهایش عفونت کرده بود بوی عفونت از یک طرف محیط کثیف از طرفی با گرمای طاقت فرسا امان را از بچه ها گرفته بود یکی از بچه ها بچه ها پشت گردنش را بخیه زده بودند من زخم او را پانسمان می کردم آبی برای شست و شو نبود چه برسد دست هایمان را بشوییم با همان دست ها از زیر اتاق چند تا سیب زمینی آب پز برای ۳۰ نفر می فرستاند تا بخوریم.
وضعیت قابل تصور نبود برای رفع حجت ۱ دقیقه فرصت داشتیم ، به خاطر تشنگی زیاد از فرصت استفاده می کردیم و از همان آب که خودمان را تمیز می کردیم می خوردیم. یک روز ۱۰ ثانیه دیرتر خارج شدم سرباز عراقی با کابل دو لایه زیر شکمم ضربه ای زد که به زور خودم را به اتاق رساندم از شدت درد به خود می پیچیدم بچه ها با ماساژ کمکم کردن تا اینکه خون ادرار کردم و راحت شدم.
وضعیت بهداشت غیر قابل توصیف بود همه جا بید بود اسم آنها را میگ گذاشته بودم و بادست می گرفتم و فشار میدادم و زیر لی می گفتم یک میگ دو میگ سه میگ…
بعد از چند ماه ما را انتقال دادن به شهر صدام که تکریت نام داشت. وارد اردوگاه که شدیم ابتدا باید از تونل مرگ می گذشتیم تونلی به طول ۱۰ متر که سربازان عراقی با باتوم و کابل منتظر ما بودند. وارد که می شدی از اول تا آخر تونل باید کتک می خوردی
