اروم نیوز/ مهدی پورحسین؛ کسانی که کودکی خود را در دهه های شصت، پنجاه یا قبل تر سپری کرده اند بخوبی به یاد دارند که والدین به جامعه تربیتی فرزندانشان احاطه مستقیم و ملموس تری داشتند. جامعه تربیتی فرزندانشان جامعه ای بود که خودشان هم در آن بزرگ شده بودند و زیاد با آن بیگانه نبودند.
به عنوان مثال والدین احاطه کاملی به دوستان فرزندانشان داشتند. اگر احساس می کردند دوستانش تنها چند سال با او اختلاف سنّی دارد دیگر اجازه ادامه دوستی با او را نمی دادند. مهم ترین محیط بازی برای کودکان آن نسل کوچه ای بود که مادر ها از پشت پنجره، رفتارهای فرزندشان را می پاییدند و هر از چند گاهی هم تذکّراتی می دادند مبنی بر عدم دور شدن کودکشان از محدوده کوچه یا توصیه هایی این چنینی .
امّا با ورود ابزاری به نام رایانه و بدنبال آن اینترنت اوضاع دچار تغییر شد. شعار – هرکس کامپیوتر نداند بی سواد است – کافی بود تا تولید کنندگان آن خیلی زود لبخند رضایت بر لبانشان بنشیند.
خانواده ها برای عقب نماندن فرزندانشان از بقیه و حتی برای چشم به هم چشمی و زیباتر شدن منزل ، این ابزار را وارد خانه کردند. کودکان به کنج اتاق ها تبعید شدند و والدین از اینکه با خرید رایانه، فرزندشان دیگر هوای کوچه به سرش نمی زند ابراز خرسندی کردند! کودکان و نوجوانان از طریق چند دکمه و یک صفحه نمایشی و یک سیم، وارد جامعه ای دیگر شدند.
جامعه ای که دیگر پدر ها و مادرها با آن غریبه بودند. بدون هیچ کلاس درس و هیچ مشقی ، اغلب نوجوانان و جوانان تبدیل به اساتید بلامنازع اینترنت و فضای مجازی شدند. اینترنتی که مَثَلَش مَثَل میز بسیار گسترده ای است که هر کس هر چیزی دارد رویش می گذارد و به همگان اجازه استفاده از آن را می دهد. سرشار از مطالبی مختلف. از علمی ،فرهنگی ،هنری و … گرفته تا مطالبی غیر اخلاقی.
این آمیختگی مطالب یک سود و ذهن کنجکاو و پرسشگر کودک و نوجوان پاک و معصوم در سویی دیگر. طبیعی است در تقابل ذهن کاوشگر و سراب ، می بایست راهنماگر ویاری گرانی چیره دست، یاری گر این انسان های پاک باشند. اما در کمال تاسف در غالب اوقات، والدین خود تسهیل کننده مسیر رو به سراب فرزندانشان می شوند.
اغلب پدر و مادرها با اعتماد بیش از حد به فرزندانشان و بدون هیچ محدودیت زمانی اجازه استفاده آنها از این ابزار را صادر می کنند . پدرهایی که در غالب اوقات احساس می کنند فرزندشان با استفاده از این محیط در حال درس خواندن و جستجوی مقالات علمی است . والدینی که با بالا بردن دست ها در مقابل زیاده خواهی فرزندان تسلیم می شوند. بی سوادی و نداشتن اطلاعات را بهانه کرده و فرزندان را در میان صحرای گرگ ها رها می کنند.
تعیین ساعت استفاده از اینترنت یا عدم خلوت گزینی فرزندان و برخی نظارت های دیگر که نیاز به هیچ سواد و مدرکی ندارند موضوعاتی هستند که می بایست پدر ها و مادرها با یادگیری آنها بیش از پیش مراقب فرزندانشان در این جامعه نوظهور باشند. حضرت علی (ع) می فرمایند :“ فرزندانتان را برای زمان خودشان تربیت کنید“ و این زمانه در شرایط کنونی زمانه ای است که لازمه تربیت صحیح فرزندان ،آشنایی کافی و وافی والدین به زمانه فرزندانشان است.
در شماره های بعدی این مجموعه سعی خواهیم داشت با برشمردن برخی شیوه های کنترلی ساده ، نگاهی متفاوت تر به تربیت فرزندان در فضای مجازی و اینترنت داشته باشیم. امید که اصحاب قلم و صاحبان بیان نیز در جهت تبیین این موضوع مهم یاریگر ما باشند.
مهدی پورحسین کارشناس خانواده و رسانه
