محمد حسن نژاد هم رزم سردار شهید محمد حنیفه درستی در گفت و گو با خبر نگار اروم نیوز از شکیبایی فرمانده چنین روایت می کند:
سال ۱۳۶۳ گردان جند ا… تازه تشکیل شده بود و چند نفر از سربازان یگان ژاندارمری سردشت را به جندا… انتقال دادند، دو نفر از این سربازان، از همان اول، ناسازگاریشان را نشان دادند، تمرد می کردند، سر پست نمی رفتند، شلوغ کاری هایشان، بچه های گردان را عاصی کرد.
یکی از پاسداران گردان صبرش طاق شد و آمد پیش آقا حنیف و گفت: آقا حنیف این دو نفر سربازگردان را به هم ریخته اند، می ترسم کنترلشان نکنیم، تمردشان کار دستمان بدهد، آقا حنیف با تبسمی گرم، یخ همرزمش را باز کرد و گفت که آن دو تا سرباز را بیاورید! ما که نمیتوانیم پاسدارمان را دست دو تاسرباز بسپاریم.
ضمن دلجویی از همرزم پاسدارش، خواست که آن دو سرباز را به دست او بسپارد. مدت ها دو تا سرباز را با خودش همراه کرد، طوری آن سرباز ها با آقا حنیف انس گرفتند که حتی رغبت نمی کردند مرخصی بروند.
همان سرباز ها را چند بار دیدم که قبل از نماز صبح، به دور از چشم دوستانشان ، پوتین های دیگر سربازان را واکس می زدند، سرویس های بهداشتی را نظافت می کردند.
آقا حنیف مثل یک پدر، ناز این دو تا سرباز را می کشید و می گفت: وقتی این دوتا را می بینم که این گونه سر به راه شدند ذوق می کنم. بد جوری وابسته شان می شدم ، انشا ا… که خیر است.راست می گفت این دلبستگی زیاد طول نکشید، این دو سرباز طوری شهید شدند که گردان خون گریست.
یکی از اینها وقتی رفته بودکه از محاصره پایگاه خارج شود و برای نیرو ها آب بیاورد هنگام برگشت با آرپی چی شهیدش کردند. آن دیگری هم که پیش آقاحنیف بود برای نفوذ به کمین ضد انقلاب بی تابی می کند آقا حنیف مانع شان می شود ولی در جواب می شنود: چطور از دلتان می آید که مرا از شهادت محروم کنید، من باغسل شهادت آمده ام، بگذار من راهم را بگیرم و رد شوم، می دانم چه می کنم.ایشان هم در عملیات سردشت به درجه رفیع شهادت نائل آمدند.
آقا حنیف را می دیدیم که پس از شهادت نیروهایش، قدش طاق می شد، می شکست پیر می شد، از بس با نیرو ها انس می گرفت، وقتی برای نیروها اتفاقی می افتاد بی تاب شده و از بالین شان جدا نمی شد.
انتهای پیام/
