به گزارش اروم نیوز به نقل از سولدوز خبر، مطلبی که پیش روی شماست، بخشی از خاطرات دو هفته تفحص شهداء در منطقه کردستان عراق است که توسط رزمنده بسیجی علی حسین فتحی پور یکی از اعضای تیم تفحص روایت شده است.
اینک بخش دوم و پایانی این لحظه نگاری از نظر شما میگذرد.
بخش دوم
یاد وقتی افتادم که رزمنده های نوجوان قله های سر به فلک کشیده را با آن هیبت ترسناک کوهستان بالا می رفتند و زیر آتش سنگین دشمن آنجا را فتح میکردند.
دوباره بیل زدم و ذکر گفتم، اطرافم خلوت بود، چشمانم پر از اشک شد. با خودم مدام زمزمه میکردم که “علی حسین تو دیروز هم سن و سال همین رزمندگان و دوشادوش آنها در این کوه و دشت و دره ها بودی، حلقه اتصال و اخلاصت چرا سست و ضعیف بود که قافله عقب ماندی؟ میدانی که صاحبان این پیکرها چگونه هفت خوان وابستگی و تعلقات دنیایی را شکسته و فتح نمودند تا آزاد شدند؟ چرا حالا آمده ای؟ چه نیازی به این نشانه ها و پیکرهای پاره پاره داری؟ مفقودین که نیازی به پیدا شدن ندارند، آنان که با قهقه مستانه عند ربّهم یرزقونند و شما چه میدانید عند ربّهم یرزقون یعنی چه؟ و در آرامگاهشان راحتند و متنعم از روزی خدایی. این تو هستی که باید خود را پیدا کنی و مفقود واقعی تو هستی علی حسین! آنان دیروز تو هستند و امروز به دنبالشانی چون برای فردایت محتاج آنانی؛ و این خلوتی بود بین خدا و خودم در جمع ارواح پاک شهداء، جائیکه به آسمان نزدیک بود، محلی برای صعود روح.”
در طوفان و تلاطم درونی ام بیل و کلنگ به دست مشغول کندن زمین برای پیدا کردن عتیقه صداقت، مردانگی و شرافت بودم. خدایا، چه چیزی گیر من می آید، آیا میتوانم خودم را پیدا کنم؟ منی که سالهاست مفقودم!
ناگهان صدای حسین تارم این جوان باصفا و خادم شهداء که از نسل سوم انقلاب است به گوشم رسید: حاجی، حاجی.
سرم را بلند کردم دیدم با دست اشاره کرد که بروم جلو بیل مکانیکی، انگار نشانه هایی از شهداء پیدا شده بود.
نزدیک رفتم، دیدم دو کبوتر بال و پر شکسته کنار هم افتاده اند آن هم درست جایئکه چند روزی می شد محل نماز و استراحت ما شده بود.یاللعجب! چرا این شهداء امروز خود را به ما نشان دادند؟ آن هم در روزی که قصد داشتیم این محل را به سمت قله شهید صدر ترک کنیم.
انگار میخواستند در چند روز گذشته ما را میزبانی کرده باشند و لحظه آخر همراه مان بیایند، شاید هم اینجا در قتگاه خود و دوستان شهیدشان راحترند تا در مزار شهدای شهرها!
و حالا با اصرار ما از مقتلگاه خونین خود جدا می شوند ( منی خیمیه آپارما ، بو مکاندا راحتم من) و شاید هم سوز و ناله و دعای ۳۰ ساله پدر و مادر پیرشان مستجاب شده تا در دوران کهولت و از کار افتادگی، چشمان کم نورشان به دیدار یوسف گمشده نورانی شود. هر چه بود عجیب و غیرقابل وصف بود.
مشغول جمع آوری تکه های لباس و بررسی وسایل همراه شهدای تازه تفحص شده بودیم که به سمت پیکر دیگری هدایت شدیم که دقیقا در یک متری پیکر پاک این دو شهید قرار داشت. هر سه شهید مدارک هویتی کامل داشتند و اسم، محل تولد و حتی محل اعزامشان با تاریخ دقیق مشخص بود.
بچه های انگار که بال درآورده باشند مدام خدا را سپاس میگفتند و سجده شکر بجا می آوردند و ذکر یا حسین(ع) هم از لبها نمی افتاد.
حالا به فکر بازماندگانشان بودیم که با رسیدن شهیدشان چه حالی می شوند؟
امروز خودم را بجای پدرشان می بینم در حالیکه روزی در سن ۲۰تا ۲۷ سالگی هم رزمشان بودم، و حالا که آن جوانان رعنا قد و با ایمان به خدا پیوسته اند و شهید و شاهدند، من در سن ۵۳ سالگی دو احساس همزمان دارم.
اول غبطه به حال همرزمان شهید و عزیز دیروزم میخورم که از ما بریده و به خدا رسیدند و میگویم ما را فراموش نکنید چرا که شما نزد خداوند تبارک و تعالی آبرومندید و صاحب شفاعت و بضاعت ما فقط اشک چشمی است که تقدیم می کنیم.
دوم خودم به عنوان یک پدر با والدین و با بازماندگان شهداء ابراز همدردی میکنیم.
عکسها: ارسالی راوی از منطقه تفحص
انتهای پیام/
مطالی مرتبط:
مفقود الاثر واقعی من بودم/ بخش اول
