به گزارش اروم نیوز به نقل از شنوباس؛
اسماعیل رحیمی و محمود ویسی از سالهای اوایل دهه سی تا کنون مشغول خیاطی بوده و جزء قدیمی ترین خیاطان اشنویه هستند.
اسماعیل رحیمی متولد سال ۱۳۱۷ در اشنویه است. وی در سال ۱۳۳۱ بعداز پایان تحصیلات ششم ابتدایی حرفه خیاطی را نزد میرزا کریم لطیفی از خیاطان قدیمی و سرشناس آن زمان در منطقه آموخته است.
کاک اسماعیل ۷۶ ساله در طی ۶۲ سال خیاطی هنوز هم با ظرافت خاصی لباس های کردی می دوزد. وی از روزی حلال خود در طی این سالها راضی بوده و می گوید : هرچند سختی ها و مشقت های زیادی تحمل کردم ولی با همین شغل خیاطی ۴ فرزندم را به دانشگاه فرستادم. هم اکنون سه فرزندم معلم هستند و یکی از آنها کارمند بازنشسته اداره جهاد کشاورزی است .
وی در حالی که به دوختن پارچه زیر چرخ خیاطی اش ادامه می دهد ، می افزاید : با همین چرخ خیاطی و دوختن لباسهای محلی هم اکنون علاوه بر تامین تمام مخارج خانواده ، مغازه و خانه خریدم و الحمدلله وضعیت قابل قبولی دارم.
از استاد اسماعیل در مورد دلیل ترک تحصیل و رو آوردن به شغل خیاطی پرسیدم وی جواب داد : بعداز اتمام دوره ششم ابتدایی در سال ۱۳۳۱ محل ادامه تحصیل در مقطع دبیرستان در اشنویه وجود نداشت و امکان مراجعه به شهرهای اطراف برایمان میسر نشد لذا به ناچاری روی به شغل خیاطی آوردم.
همکار دیگر کاک اسماعیل که همزمان با وی طی ۶۰ سال گذشته مشغول خیاطی بوده، محمود ویسی متولد سال ۱۳۱۶ است. وی نیز از سال ۱۳۳۳ بعداز اتمام دوره ششم ابتدایی روی به شغل خیاطی آورده است.
به گفته خودش یکی از دانش آموزان نمونه مدرسه بوده و در درس ریاضی همیشه نمره ۲۰ می گرفته است. وی حرفه خیاطی را نزد مصطفی جامعی آموخته ، فردی که در خیاطی بسیار مهارت داشته و از خیاطان مشهور آن زمان بوده است.
یکی از نکات برجسته در دوران زندگی این دو خیاط اشنویه ای شراکت آنها در کار خیاطی بوده است. این دو استاد حدود ۵۵ سال باهم زیر سقف یک مغازه کار کرده اند و در تمام این مدت با صمیمیت و رفاقت کامل مشغول دوخت و دوز لباس ها محلی کردی بوده اند. این ۵۵ سال را با هم به سرکار می آمده و نقش و نگار لباس ها را با مشورت یکدیگر تعین می کرده اند.
به گفته خودشان کمتر کسی از افراد مسن شهر اشنویه و روستاهای اطراف پیدا می شود که برایش “کاواپاتول ” (نوعی کت و شلوار کردی که دور کمرش شال یا همان پشت بند می بندند) ندوخته باشند. مغازه آنها که اولین مغازه در خیابان امام بوده است هنوز هم محل مراجعه همان مشتریان قدیمی است که خواهان دوخت لباس هایی به سبک سنتی و خاص هستند که تنها این دو خیاط قدیمی در دوختنش مهارت دارند.
بعداز اینکه ضبط صوت کهنه آنها را در کنار چرخ خیاطی شان مشاهده کردم از آنها پرسیدم در حالی که مشغول خیاطی بوده اید بیشتر به چه آهنگ هایی گوش میدادید ؟ جواب دادند : گهگاهی اخبار رادیو گوش می کنیم یا به ترانه های سنتی محمد ماملی ، حسن زیرک و عزیز شاهرخ (از خوانندگان مشهور کرد) گوش می کنیم.
از آنجا که در زمان مصاحبه رفت و آمد مشتری به مغازه این دو خیاط زیاد بود و به سختی مشغول کار بودند نخواستیم زیاد وقتشان را بگیریم لذا به عنوان آخرین سوال از آنها پرسیدیم : بعداز ۶۰ سال کار و تلاش مداوم ، به عنوان قدیمی ترین خیاطان اشنویه پیام شما برای نسل جدید چیست و چه انتظاری از مردم و مسئولین دارید؟ جواب دادند : از جوانان می خواهیم هر شغلی را که انتخاب می کنند در آن پشتکار داشته باشند و از کار و تلاش نا امید نشوند، از مسئولین هم انتظار داریم باتوجه به کهولت سن و سابقه ۶۰ ساله در شغل خیاطی به وضعیت ما توجه داشته باشند و به مشکلات ما رسیدگی کنند…
