اروم نیوز به نقل از شیز – نبی الله لطفی: نجات عبارت است از یک سری عملیاتی که منجر به رهایی افراد زنده از شرایط بحرانی و به دام افتاده می شود و هم چنین انجام کمک های نخستین بر روی انها که از وخامت حال افراد جلوگیری نماید.
حوادث، شهر ما و اهمیت امداد و نجات در حوادث
کشور ما یکی از کشورهای حادثه خیز دنیا است . هر بیست و پنج دقیقه یک نفر در اثر سوانح جاده ای در ایران می میرد . روزانه صدها نفر در تصادفات شهری و جاده ای گرفتار می شوند. در تکاب نیز هر سال چندین نفر در آبهای اطراف شهر غرق می شوند. همه ساله روستاهای بسیاری در معرض سیل قرار دارد. به اینها باید خودروها و جاده های غیر استاندارد و نا ایمن ، ساختمانهای غیر مقاوم ٬ ساخت و ساز های غیر اصولی و…را نیز اضافه کرد.
هنگام بروز حادثه تعدادی از افراد در دم جان می دهند اما عده ای نیز زنده می مانند، اما در صحنه حادثه درگیر می شوند. مانند کسانی که بعد از تصادف داخل خودرو می مانند. مهم ترین کار بعد از حادثه دسترسی به این افراد و خروج آنها از صحنه حادثه است . قبل از اینکه جانشان را از دست بدهند و بدون اینکه آسیب جدیدی ایجاد شود . و این وظیفه نیروهای امدادی است . همانگونه که می بینید زمان در انجام این وظیفه نقش مهمی دارد.
امداد و نجات در شهر ما
خیلی از ما شاهد سرنشینان خونین و آسیب دیده خودروها بوده ایم که توسط مردم بدون توجه به هیچ اصولی از خودرو های تصادفی خارج شده اند . کم نیستند کسانی که در تصادف در ماشینهایشان گرفنار شده اند و آنقدر کسی به دادشان نرسیده تا ماشینهایشان آتش گرفته است و سوخته اند . بسیارند کسانی که هنگام خروج از صحنه حادثه آسیب های جدی دیده اند و تا آخر عمر از آن آسیب رنج می برند.
برای یک واحد امداد و فوریتهای پزشکی خصوصیاتی را تعریف کرده اند تا بتواند به وظایف خود به خوبی عمل کند همانند: در دسترس بودن، شبانه روزی بودن، آماده بودن، نیروی انسانی، حرفه ای بودن، آموزش، تجهیزات کامل و تخصصی امداد، حضور در همه نقاط و کنترل مناطق حادثه خیز.
اما به راستی واحد های فوریت پزشکی و امداد جاده ای تکاب آیا دارای تمامی این ویژگی ها هستند؟ تا چه میزان از جاده های شهرستان تحت پوشش تیم های فوریت پزشکی و امداد جاده ایست؟؟
در کشور ما سالانه میلیاردها ریال هزینه امداد و نجات می شود . اما اکثر این مبالغ در نبود برنامه و متولی مشخص و موازی کاری ارگانهای مربوطه هدر می رود و نتیجه ای هم عاید نمی شود. مثالهای این مسئله زیاد است اما به یک نمونه عینی (که خود درگیر و شاهد آن بوده ام ) جهت روشن شدن موضوع اشاره می کنم.
یک روز متوجه شدیم که شبکه بهداشت و درمان تکاب قصد احداث یک پایگاه فوریتهای پزشکی در چند صد متری پایگاه امداد جاده ای هلال احمر در گردنه مائین بلاغ را دارد. مکاتبات و مذاکرات مفید فایده نشد و آن پایگاه ساخته شد حتی قبول نکردند که پایگاه را در جاده دیگری که هیچ پایگاه امدادی نداشت بسازند .
هزینه ملیونی ساخت و نگهداری یک پایگاه را در نظر بگیرید و اینکه در آن زمان قسمت عمده جاده های منطقه هیچ پایگاه امداد جاده ای نداشت و هم اکنون نیز ندارد! هم اینک در تمام جاده های کشور پایگاه های امداد جاده ای اورژانس و هلال احمر فعالیت می کنند، هردو هم کار انتقال بیمار را انجام می دهند و هم به کار امداد و نجات مشغول هستند در حالی که اینجا چنین نیست!!
هفته ی گذشته در جاده تکاب بیجار که به جرات میان خلع ترافیکی جاده های تکاب کمی سربالا کرده و نسبتی به دیگر جاده های تکاب دارای تردد بیشتری است، تصادفی رخ داد که منجر به فوت جوانی ۲۵ ساله شد، بگذریم از علت حادثه، باید به نحوه رهاسازی این جوان از خودرو اشاره کرد که شاید این خود، دلیل بر مرگ وی باشد. مردم با دیدن صحنه حادثه و نبود نیروی امداد در نزدیکی محل حادثه، خود دست به رهاسازی وی زده بودند با اقداماتی غیر استاندارد و دور از علم امداد و نجات!
شاید اگر پایگاه فوریتهای پزشکی بجای مائین بلاغی که ۱۰سال از نعمت پایگاه امداد جاده ای بهره مند بوده، در این جاده مستقر بود چنین تلفاتی در حوادث جاده ای نداشتیم. حال آنکه آنجا نیز کار بصورت دیگری گره خورده و به هیچ عنوان با پایگاه هلال احمر همکاری ندارند. بگذریم که توضیح آن در این گفتار نمی گنجد!
پایگاهی(هلال احمر) که نباید از اقدامات قابل توجه آن طی چند سال فعالیتش در امر امداد و نجات در گردنه برف گیر مائین بلاغ بخصوص در فصول سرما چشم پوشی کرد که نیازمند تقدیر است! و صد البته امدادگران و نجاتگران داوطلبش.
این برای چندمین بار طی امسال و چند سال گذشته است که تصادفات منجر به مرگ در این محور مواصلاتی و پرتردد رخ می دهد. اما متاسفانه هیچ اقدامی برای احداث و استقرار نیروهای امداد جاده ای و فوریتهای پزشکی در این جاده صورت نمی گیرد.
حال این سوال در ذهن عموم تداعی شده که چه لزومی به افتتاح پایگاه اورژانس در گردنه مایین بلاغ بود در حالی که دیگر محور های پرتردد و حادثه خیز همچون جاده بیجار بدون هیچ گونه پایگاه امدادی است؟؟
اما به راستی تاکی باید همشهریان ما میان آهن پاره های خودروها نیازمند اندکی کمک باشند و هیچ فریاد رسی نداشته باشند .
آیا نمی شد با کمی تامل و دور اندیشی؛ به جای ایجاد پایگاه موازی امداد و نجات در مائین بلاغ؛ آن را در جاده پر خطر بیجار ایجاد کرد؟
با وضعیت فعلی کماکان همشهریان حادثه دیده در تصادفات بی پناه رها میشوند تا بمیرند یا اتفاقی آنها را از چنگ حادثه برهاند و باز همچنان بودجه ها هدر میروند و نیرو ها نیز هم .
مطلب مرتبط:
