به گزارش اروم نیوز، آذربایجان غربی به عنوان یکی از مناطق تاریخی کشور، دارای آثار و ابنیه های فراوانی می باشد که از هزاران سال پیش برایمان یادگار مانده است.
در این منطقه آثاری را از ۱۰ هزار سال پیش می توان مشاهده کرد. غارهای تاریخی، تپه حسنلو، تخت سلیمان و …. .
آثار اورارتویی و ماننایی منحصر به فرد در این استان از جمله قلعه ها، تپه ها، آب انبارها، کانالهای آبیاری ( که هم اکنون نیز مورد استفاده است)، قناتها، آبخوانها، غارها و مقبره های پادشاهان نمونه ای از تاریخ سه هزارساله این دیار می باشد.
که سؤالات بسیاری را در این خصوص در ذهن دلسوزان این مرز و بوم می آورد که چرا تاکنون ادارا و ارگانهای مربوطه هیچگونه تلاشی برای معرفی تاریخ پرافتخار این استان از خود نشان نداده اند و تنها افتخارشان تبلیغات و هیاهویی می باشد که برای آثار و ابنیه های سه هزار ساله مان هیچگونه منفعتی نداشته است.
براستی چرا آثار و ابنیه های چند صدساله دیگر استانها منبعی برای جذب گردشگر و تبلیغات گسترده برای تاریخی نشان دادن آنها می شود، امّا در استان ما تاریخ سه هزار ساله به فراموشی سپرده می شود.
متأسفانه یکی از آثار تاریخی که مورد بی مهری و بی توجهی مسئولان اداره میراث فرهنگی قرار گرفته، پل تاریخی بالاجوق رودخانه باراندوز می باشد.
این اثر در تاریخ ۲۵ اسفند ۱۳۷۹ با شمارهٔ ثبت ۳۴۷۶ بهعنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است که ضرورت حفظ و نگهداری آن را نیز می رساند.
مسئولان میراث فرهنگی استان باید با فرارسیدن فصل بارش به این سؤال پاسخگو باشند که چه تضمینی برای نابودی و از بین رفتن این پل بر اثر سیلهای احتمالی این رودخانه می توانند بدهند. پلی که توانسته روزگاری نزدیک به ۲۰۰ سال را با سربلندی پشت سر بگذارد، امروزه بر اثر بی توجهی و نشستن غبار فراموشی بر چهره آن با خطر نابودی مواجه شده است.
براستی بعد از نابودی و تخریب آثار و ابنیه های تاریخی استان آیا با پول و اعتبارات کلان می توان دوباره آنها را مشاهده کرد؟ این سؤالی است که بر ذهن شهروندان و دلسوزان تاریخ و ابنیه های تاریخی استان نقش بسته است.
انتهای پیام/
