به گزارش اروم نیوز به نقل از کانی پرس؛
روز خبرنگار به بهانه شهادت «محمود صارمی» خبرنگار خبرگزاری جمهوری اسلامی «ایرنا»که در روز ۱۷ مرداد ماه سال ۱۳۷۷ در محل کنسولگری ایران در شهر مزار شریف افغانستان به دست عوامل گروه طالبانمظلومانه به شهادت رسید، یک سال بعد در نخستین سالگرد این رخداد به پاس قدردانی از مقام و حرفه شهید صارمی با تصمیم شورای فرهنگ عمومی کشور، هفدهم مرداد به نام «روز خبرنگار» نامگذاری و ثبت شده و به طور رسمی در تقویم شمسی ایران جای گرفت.
۱۷ مرداد، نمادی از تلاش و سخت کوشی کبوترانی است که عاشقانه و بی پروا در عرصه وسیع اطلاع رسانی جان خود را بر کف نهاده و با عشقی وصف ناپذیر به کار و حرفه خود، پروازی بی پایان و خستگی ناپذیر را دنبال می کنند.
حال دلمان جشن روز خبرنگار می خواهد، روزی که در آن بشود به سرور و شادی رسید و حسابی حرف های تلنبارشده زد و خستگی یکساله را پشت سر گذاشت.
شاید زیاده خواهی باشد، اما دلمان روز خبرنگار بدون تریبون نمی خواهد. گرمای تابستانی را می خواهد که ازسوز و سرمای حرفه مان کم کند و از فراز و نشیب های شغلی مان که روز و شب دوستش می داریم، بیشتر بگوید. از سیصد و شصت و چهار روزی بگوید که می دویم و به نفس نفس می افتیم و تحقیر،توبیخ،تهدید و توجیه می شویم و از ۱۷ مردادی بگوید که جملاتمان غلیان می کند.
ما دلمان برای جشن روز خبرنگار لک زده بود. برای روزی که کسی بیایید و برای این حرفه سخت، آرزوی سعادت کند و روی سر همه بچه ها، مهر بپاشد و از رنج های این حوزه بگوید و به غم های این حرفه گوش کند. بگوید: دنیا می داندکه با درآمد اندک، این قلم ها می چرخند تا هرروز اخبار به خانه های شهر، برسد. بگوید: حالا که شما با قلم ها،دوربین ها و ضبط صوت هایتان هر روز هستید و مشکلات این گیتی پهناور را بر دوش می کشید، ما هم می آییم و هفده مرداد را در جوار حرف های دلتان می نشینیم. (جوانرو)
اما انگار اینها تنها خیالاتی بیش نیست، چون هرچه دنبال سرنخی می گردیم که خود را امیدوار کنیم به برگزاری یک برنامه برای تقدیر از خبر نگار، هیچ سر نخی در این شهر پیدا نمی کنیم؛ فلان مسئول می گوید: اعتبار نیست، آن مسئول دیگر نیش خندی میزند و می گوید در فکریم و …
ما آدم های رسانه، برای همه مسئولان شهر احترام قائلیم، اما جای سئوال اینجاست که آیا آنان نیز برای خبرنگارانی که در طول سال مدام با آن ها در تماس و ارتباط کاری هستند و لحظه لحظه زندگی خود را صرف اطلاع رسانی و نوشتن کمی و کاستی ها می کنند، احترام قائلند؟
روز پاسداشت از خبرنگاران یا تقدیر از عده ای و دلخوری عده ای دیگر؟!
آیا برگزاری یک جشن ساده برای زحمت کشان اصحاب رسانه، این قدر مشکل است که هیچ کدام زیر بار این جشن نمی روید؟باید بگوییم که اگر قرار به تجلیل نیست، که شنیده ها حاکی از آن است که نیست؛ سعی شود در برنامه هایی که در روز ۱۷ مرداد در ارگان ها و ادارات تحت امر شما مسئولان محترم و فرهنگ دوست! برگزار می شود، حداقل یک تشکر خشک و خالی از اصحاب رسانه بشود و دیگر این که مثل مراسم های آبگوشتی مشابه، ما دنبال کادوهای آنچنانی یا بنر زدن و تشکر کردن در میادین شهر نیستیم، این هاهمه پیشکشتان.
مراسم روز خبرنگار در سال هایپایانی دهه هفتاد بیشتر در تهران و شهرهای بزرگ کشور برگزار می شد؛ اما در ادامه تمام استان های ایران به فکر تجلیل و تقدیر از اصحاب رسانه در این روز افتادند. در سال های اخیر استان آذربایجان غربی شاهد برگزاری دو مراسم به مناسبت روز خبرنگار است. یک مراسم مربوط به تجلیل از خبرنگاران شمال استان و مراسم دیگر مربوط به تقدیر از خبرنگاران جنوب استان می باشد.
در این میان نکته ای که باید مورد توجه جدی مدیر کل محترم اداره فرهنگ و ارشاد اسلامی استان و مسئولان محترم معاونت مطبوعاتی و بخش های رسانه ای اداره کل قرار گیرد، نحوه انتخاب و گزینش! تعدادی از خبرنگارانی است که برای تجلیل در روزی که متعلق به پاسداشت همه خبرنگاران این کشور است، از سوی مدیران ادارات ارشاد شهرستان ها انتخاب! و معرفی! می شوند؟ به راستی این مکانیسم از کجا آمده است؟
آیا اداره کل فرهنگ و ارشاد اسلامی استان آذربایجان غربی پس از این همه سال، آمار و اطلاعات دقیق همه خبرنگاران استان را ندارد که باید مدیران ادارات ارشاد شهرستان ها بر حسب سلیقه، روابط و مسائل دیگر تعداد معدودی را برای این مراسم سالانه و این روز مهم گزینش و معرفی نمایند؟
انجمن خبرنگاران جنوب استان آذربایجان غربی در این میان چه نقشی دارد؟ آیا این انجمن در طول یک سال نتوانسته است خبرنگاران فعال تمام شهرهای جنوب استان را شناسایی کرده و با اطلاع رسانی درست و مدیریتی سالم و یک پارچه مدارک خبرنگاران را جمع آوری و آن ها را به صورتی عادلانه و یکسان در روزی که به نام خودشان نامگذاری شده است، به اداره کل معرفی نماید؟
چه کسی پاسخگوی اعمال سلیقه برخی مدیران ادارات ارشاد شهرستان های استان آ.غ است؟ پاکی و قداست حرفه خبرنگاری نباید تحت تأثیر کج سلیقگی و سطحی نگری قرار گیرد. در روزی که متعلق به همه خبرنگاران است و باید از همه آن ها فارغ از هر گونه برخورد طیفی و جناحی تجلیل شود، از تعداد اندکی از خبرنگاران مورد تأیید آقایان تقدیر می شود و متأسفانه تلاش های صادقانه یک ساله عده ای دیگر در سایه بی تدبیری این مدیران نادیده گرفته شده و خبرنگاران این استان در روز خودشان یعنی روز اصحاب رسانه ناراحت و دلخور می شوند؟
این روز فرصتی است گرانبها برای پاسداشت مقام شامخ انسان های فرهیخته ای همچون شهید محمود صارمی، شهید رهبر و دیگران که در راه روشنگری و آگاهی بخشی به آحاد جامعه جان خود را تقدیم جانان کردند و مناسبتی است مغتنم برای تجلیل از خدمات همه خبرنگاران متعهد و دلسوز کشورمان که با تیغ برّان قلم، با سفیران یأس، دروغ و تباهی در ستیزند و پا به کارزار جنگ نرم با دشمنان انقلاب اسلامی نهاده اند.
با همه این ها «خبرنگار» مرداد را دوست دارد و دلش می خواهد زیباترین تیترها را برای این روزهای بزرگ کنار بگذارد.دوست دارد در لابه لای این همه خبر و گزارش و بدو بدو و دغدغه روزانه، کمی در روز خودش، ننویسد و شاد باشد. دوست ندارد باز از راه نرسیده از کاستی ها بگوید. از جماعت منتظری که نگاهشان در فکر غوطه ور است و دارند بدون خاطره ای تازه از مردادماه دیگری، عبور می کنند.
اصحاب رسانه، دلشان کمی توجه می خواهد! اینکه حمایت شوند و نقدهای نه چندان شیرین شان، پس زده نشود؛که این قلم ها شاید دنیا را نجات ندهند، اما بی تردید هر روز آن را آبادتر می سازند.
خبرنگاران پرتلاش،جسور و آزاده منتظر تأیید و معرفی شدن از سوی مدیران نیستند و تا انتها به رسالت خویش وفادار خواهند ماند. خبرنگاران راستین به حرفه خود عشق می ورزند و نقش خطیر و حساس خود را در آگاهی بخشی به جامعه به خوبی درک می کنند و ارتقای سطح آگاهی جامعه را دغدغه اصلی خود می دانند.
هفدهم مرداد روز گرامیداشت یاد و نام شهدای شهدنوش خبر، هیچ گاه از یادمان نمی رود؛این روز متعلق به همه خبرنگاران است، خبرنگار عزیز روزت مبارک!
