به گزارش اروم نیوز به نقل از شنوباس؛
سهراب احمدیان متولد شهریور سال ۱۳۶۵ در روستای شیخان از توابع شهرستان اشنویه است . وی تحصیلات ابتدایی و راهنمایی را در مدارس شیخان به پایان رسانده. دوره ی متوسطه را با چهار سال رفت و آمد بین شهر و روستا به پایان رسانده است. این دانش آموز اشنویه ای با مشاوره معلمش در دوره دبیرستان وارد رشته ریاضی می شود ولی علاقه وافری به رشته انسانی داشته است ، بعداز یک سال تحصیل رشته مترحمی انگلیسی در دانشگاه پیام نور مهاباد انصراف داده و شروع به تحصیل رشته زبان و ادبیات ژاپنی می کند. داستان گرایش این دانش آموز اشنویه ای به زبان و ادبیات ژاپنی که گویای مطالب و مسائل جالب توجه ای است در زیر به صورت سوال و جواب با وی مطرح شده است…
شنوباس : آقای احمدیان نخست در مورد اینکه چرا از بین همه زبانهای دنیا به زبان پیچیده مردم ژاپن علاقه پیدا کردید بگویید .
احمدیان : به طور کلی علاقه ی من به مقوله ی ادبیات و یادگیری زبانهای خارجی در واقع به همان دوران راهنمایی برمی گردد البته تا دوره پیش دانشگاهی چیز زیادی از ژاپن نمی دانستم، فقط از گوشه و کنار شنیده بودم ” ژاپنی ها فرزندانشان از همان دوران بچگی ساعت مچی می سازند”، ” ژاپن کشور پیشرفته ای است” ، ” خط ژاپنی صدها حرف الفبا دارد” و حرف و حدیث هایی از این دست. تنها آشنایی من با زبان ژاپنی در دوران راهنمایی و متوسطه، تنها تیتراژ عجیب و غریبی بود که گاهی در پایان بعضی از کارتون های پرطرفدار آن دوره به نمایش در می آمد و من با کنجکاوی خاصی به آنها فقط نگاه می کردمو هیچ تصوری هم نداشتم که روزی بتوانم با آن ارتباط برقرارکنم ولی به عنوان یک آرزو گاهی با خودم می گفتم چه خوب می شد کمی از این زبان سر درمی آوردم و حتی گاهی به شوخی خطهای درهم و برهمی را می کشیدم و به دوستانم می گفتم من چینی بلدم، خلاصه بگویم از همان دوران علاقه عجیبی نسبت به این زبان در خودم احساس می کردم…
شنوباس : نحوه پذیرش شما در رشته زبان و ادبیات ژاپنی دانشگاه تهران چگونه صورت گرفت ؟
اجمدیان :من در دوره دبیرستان با وجودی که به رشته ادبیات و علوم انسانی علاقه داشتم با مشاوره یکی از معلمین مدرسه وارد رشته ریاضی شدم. در کنکور سراسری نتوانستم در رشته ریاضی موفق باشم.به هر صورت، اولین سال و دومین سال کنکورم در رشته ریاضی دارای نتایجی آنقدر خوب نبود که بتوانم در دانشگاه های دولتی پذیرفته شوم. علاقه ای هم به ادامه تحصیل در دانشگاه های غیر دولتی نداشتم. ولی بعدها به ناچار یک سالی را در دانشگاه پیام نور مهاباد به تحصیل در رشته مترجمی زبان انگلیسی مشغول شدم . همزمان بار دیگر در کنکور سراسری شرکت کردم و در این فاصله که یک روز به طور اتفاقی داشتم مجله ای را می خواندم به مطلبی رسیدم که رشته ی زبان و ادبیات ژاپنی را معرفی کرده بود و من این فرصت را غنیمت شمرده و بعد از اعلام رتبه های کنکور، این رشته را انتخاب کردم و مهر سال ۱۳۸۶ بالاخره در رشته ی زبان و ادبیات ژاپنی دانشگاه تهران پذیرفته شدم و از دانشگاه پیام نور انصراف دادم.
شنوباس : وقتی وارد دانشگاه تهران شدی و در رشته زبان و ادبیات ژاپنی که مطمئناً پیش بینی تحصیل در آن برایت سخت بود چه احساسی بهت دست داد؟
احمدیان : من که برای اولین بار داشتم به پایتخت می رفتم، در یک دانشگاه مادر ادامه تحصیل می دادم ، با یک زبان خاص ودنیای خاص آن آشنا شده و سرکلاس با استادهای خارجی روبه رو می شدم، برایم فرصتی بود که همیشه آرزویش را داشتم. فرصتی بود که می توانستم پاسخی به کنجکاوی هایم درباره این زبان و مردم ِمتفاوتش، بدهم…
شنوباس : تحصیل در رشته زبان و ادبیات ژاپنی چه تاثیری برشما داشته است؟
احمدیان : به طور کلی تحصیلم در این رشته باعث شد تا با رغبت و علاقه ی بیشتر به کاوش در جوانب فرهنگی، تاریخی و اجتماعی مردم سرزمین آفتاب تابان بپردازم. یا سرزمین ” آماتِراسو” الهه ی خورشید. همان سرزمینی که درباره ی چگونگی پیدایش آن و امپراتورانش درکتابی تاریخی با عنوان “کوُجیکی” که یکی از قدیمیترین متون توصیفی و داستانی محسوب می شود و امروز نیز ارزش خود را به عنوان یک اثر اسطورهای در ژاپن حفظ کرده اینگونه آمده است: «آماتِراسو”الههی خورشید” زاده شد و از نوادهی او “نینیگی” سلسلهی ناگسستهی سلاطین “دای نیپّوُن” یا ژاپن پدید آمد.»
شنوباس :شما به تازگی کتاب شعری هم با عنوان “اعتراف” چاپ کرده اید چگونه شد که به شعر علاقه پیدا کردید؟ آیا تحصیل در رشته زبان و ادبیات ژاپنی در گرایش شما به دنیای شعر موثر بوده است ؟
همانگونه که قبلاً هم گفتم علاقه ی من به مقوله ی ادبیات در واقع به همان دوران راهنمایی برمی گردد. به ادبیات و شعر فارسی از همان آغاز علاقه پیدا کردم و اولین شعر هرچند ناشیانه ی خود را با مطلعی از سعدی در سال سوم راهنمایی نوشتم .در طول تحصیلم در دوره ی راهنمایی و متوسطه با انجمن ادبی اشنویه آشنا شدم و این آشنایی و حضور در جلسات نقد ادبی آن به کار ادبیم سرعت و قدرت بیشتری بخشید. درسهای مربوط به زبان و ادبیات در این دوره بیشترین جذابیت را برای من داشت و بهترین نمره ها را هم در همین درسها داشتم . تحصیل در رشته در رشته زبان و ادبیات ژاپنی هم من را به جهان متفاوت دیگری در ادبیات باز کرد و باعث شد تا اولین مجموعه ی شعر خود را با عنوان” اعتراف” توسط نشر نیماژ در تهران به چاپ برسانم که بخش آخر این مجموعه اشعاریست به سبکی برگرفته از “هایکو”ی ژاپنی
شنوباس : آیا بعداز تحصیل در رشته زبان و ادبیات ژاپنی این زبان با معیارهایی که قبلاً تصور می کردی همخوانی داشت ؟
احمدیان : خیر من قبلاً هیچ درکی از تفاوت زبان ژاپنی با دیگر زبانهای شرق آسیایی مثل چینی نداشتم در حالی که بعدها متوجه شدم این زبان با زبانهای دیگر مثل چینی و کره ایکاملا متفاوت است و این همه که می گفتند پانصدتا، هفصدتا یا هزارتا حرف دارد، بعدها متوجه شدم که اصلا “حرف” ندارد و زبان ژاپنی اصلاً یک زبان الفبایی نیست و در گذشته های دور که تحت تاثیر ارتباطات بازرگانی و فرهنگی با چین ،خط خود را ابداع نموده است،ساختاری متشکل از سه نوع رسم الخط دارد .نام یکی از آنها “کانجی” است که اشکال و نشانه هایی وارد شده از چین باستان هستند و مستقلاً معنادارند و تعداد پایه ی آنها۱۹۴۵ تا است. دو رسم الخط دیگر “هیراگانا “و “کاتاکانا” می باشند که تعدادی هجای اصالتا ژاپنی یا متولد ژاپن هستند که آوانگاری ژاپنی براساس آنها صورت گرفته است.
شنوباس : شما هم اکنون در دوره کارشناسی ارشد رشته مطالعات ژاپن تحصیل می کنید دلیل انتخاب این رشته در دوره ارشد چه بود؟
درک گذشته و فهم ابعاد تاریخی هر سرزمین به نظر من اولین گام در ورود به مطالعه ی یک سرزمین با همه ی ابعاد پژوهشی آن می باشد. دوره ی کارشناسی ارشد مطالعات ژاپن در دانشگاه تهران و ورود من به این دوره در سال ۱۳۹۲ توفیقیست تا بتوانم به درک خود در شناخت سرزمین ژاپن عمقی فراتر ببخشم و همّ و تلاش خود را درراستایهدفی قرار دهم که بتواند ابعادی از باورهای معمّا پنداری راکه نسبت به وجوه مختلف جامعه ی ژاپنی موجود میباشد، حل و یا حدأقل تسهیل نماید.
از سوی دیگر عصر جدید، دیگر عصر جنگ نیست. دنیای امروز دوام و ترقی خود را مدیون گفتمان و تعامل سازنده بین ملتها و دولت ها می داند. جامعه ی ژاپن یکی از پیشگامان عرصه ی اقتصاد ، تکنولوژی و فناوری، بخصوص بعد از جنگ جهانی دوم بوده است و من به عنوان کسی که ژاپن را نقطه ی کانونی مطالعات خود قرار داده است، قصد دارم به واکاوی تاثیر نقش این کشور در بهبود فضای داخلی خود و جامعه ی بین المللی بپردازم زیرا بی شک نفوذ ژاپن در فضای اقتصادی، صنعتی و فرهنگی جهان ایجاب می کند کسانی باشند تا بتوانند در ایجاد پلی بین خاور دور و ما نقش داشته باشند و تلاش بنده نیز بر این است که گامی هر چند ناتمام در این راستا بردارم و امیدوارم فرصتی که برای اولین سفر علمی من در مهر ۱۳۹۳ به این کشور پیش آمده است بتواند در آینده زمینه های بیشتری را برای ادامه تحصیلم در این کشور فراهم کند.
