به گزارش پایگاه خبری تحلیلی «اروم نیوز» علی محمدیان دکترای روابط بینالملل در یاداشتی نوشت: در بزنگاههای تاریخ، آن گاه که گرد و غبار فتنهها از هر سو برمیخیزد و گفته میشود سایه تهدید بر سر این آب و خاک سنگینی میکند، نخستین و حیاتیترین سپر یک ملت، نه موشک و گلوله، بلکه انسجام ملی است. امروز که کشور درگیر یک نبرد و رویارویی تمام عیار با آمریکاست تنها چیزی که میتواند پشت دشمن را بلرزاند، وحدت و یکپارچگی ملتی است که فارغ از تفاوتهای مذهبی و قومی، در این سالیان و به ویژه چند ماه اخیر شانه به شانه هم ایستادهاند.
در چنین سپهر سیاسی ملتهب، تریبونهای عمومی، به ویژه زبان نمایندگان مجلس، باید به پناهگاهی برای دمیدن بر آتش این همبستگی تبدیل شود، نه ابزاری برای خط کشیهای قومی و مذهبی. هر سخنی که حتی ناخودآگاه بوی تفرقه و ما و آنها بدهد، نه تنها نابخردانه، بلکه دقیقا برداشتن یک قدم در مسیری است که دشمن برای از هم پاشیدن صفوف ملت طراحی کرده است. هیچکس، نمیخواهد در زمین دشمن بازی کند، اما زدن تیشه به ریشه وحدت، همان بازی در زمین دشمن است، حتی اگر با شعار و ادبیات دیگری توجیه شود.
حال درست در چنین بزنگاهی، وقتی نمایندهای در صدا و سیما اعلام میکند که اهل تسنن رهبری ندارند و رهبری فقط برای شیعیان است، در واقع مرتکب یک خطای راهبردی چندلایه شده است که ابعاد حقوقی، سیاسی و اخلاقی آن به شدت نگران کننده است. این گزاره قبل از هر چیز، یک انحراف آشکار از قانون اساسی است.
قانون اساسی جمهوری اسلامی ایران در اصل دوازدهم، ضمن تعیین مذهب رسمی، با صراحت کامل مذاهب دیگر اسلامی را مورد احترام کامل دانسته و حقوق آنها را به رسمیت شناخته است. وقتی نمایندهای که برای پاسداشت همین قانون سوگند خورده، اهل سنت را فاقد رهبری در نظام سیاسی کشور بداند، عملا آنها را از دایره شمول یک مفهوم کلیدی حاکمیتی خارج کرده و به شهروندانی درجه دوم تقلیل میدهد.
این نگاه، نقض مستقیم اصل نوزدهم قانون اساسی است که هرگونه امتیاز طبقاتی بر اساس قوم، زبان و مذهب را نفی میکند. این اظهارنظر، هم خلاف سوگند نمایندگی است و هم خلاف روح برابری که قانون اساسی برای همه شهروندان فارغ از مذهبشان تضمین کرده است. از منظر سیاسی و امنیت ملی نیز این سخن، مصداق بارز آب ریختن به آسیاب دشمن است.
در شرایطی که پروژههای قومیتی و فرقهای دشمنان ایران، تمام تلاش خود را برای ایجاد شکاف بر سر تفاوتهای مذهبی متمرکز کردهاند، چنین سخنی دقیقا همان روایتی را تقویت می کند که آنها در پی تزریقش هستند: اینکه نظام، فقط نماینده و متعلق به یک مذهب خاص است و سایرین در حاشیه قرار دارند. این حرف، مفهوم ملت ایران و امت واحده را نشانه رفته و شیرازه وحدت ملی را از هم میگسلد، وحدتی که حفظ آن در بحبوحه فشارهای خارجی، یک ضرورت حیاتی و غیرقابل چشم پوشی است.
رهبری در ساختار سیاسی ایران، یک مقام و منصب حقوقی با اختیارات و وظایف تعریف شده برای اداره کل کشور است، نه یک مرجع تقلید صرفا مذهبی برای یک مذهب خاص. این منصب، متعلق به همه ایرانیان است و تقلیل آن به رهبری یک مذهب، خیانتی ناخواسته یا عامدانه به اصل بیطرفی و فراگیری نهادهای حاکمیتی است. ماورای این خطاهای حقوقی و سیاسی، شاید زخم عمیقتری باشد که کمتر به چشم بیاید. آنچه در یک مناظره بین دو چهره با دو نگرش متفاوت رخ داد، در باطن یک جدال جناحی و رقابت سیاسی است.
در این میان، میلیونها انسان دارای هویت، کرامت و حقوق مسلم نباید تبدیل به برگه بازی برای گل زدن به رقیب شوند. اهل سنت ایران، با آن سابقه درخشان در دفاع از این مرز و بوم، قرار نیست فدای منازعه جناحی شوند. اینکه یک نماینده برای کوبیدن طرف مقابل، یک جامعه بزرگ را به عنوان هزینه آن جدال لفظی خرج کند، نشانهای از بحران اخلاقی عمیق در نگاه به مردم است. انگار میلیونها شهروند این سرزمین، تنها امتیازات یک بازی سیاسی هستند که میتوان به راحتی از روی آنها عبور کرد.
انصافا شنیدن چنین زخم زنی از زبان کسی که سالها در استانی خدمت کرده که مهد همزیستی برادرانه شیعه و سنی بوده، بسیار تلخ و گزنده است. مردمان این خطه با فرهنگ غنی خود، همواره ثابت کردهاند که تفاوت مذهبی نه یک بحران، بلکه فرصتی برای همگرایی و همافزایی است. این مردم با تمام وجود پای این کشور ایستادهاند، خون فرزندانشان در راه دفاع از این آب و خاک در هم آمیخته است. حال که استاندار سابقشان، آنها را از دایره ملت خارج و فاقد رهبری در کشور میداند، زخمی عمیق بر دل مردم شریفی میگشاید که منتظر شنیدن چنین جفایی نبودند.
ما را با محتوای مناظره و اشخاص آن کاری نیست، اما آنچه نمیتوان از کنارش گذشت، این اصل بدیهی است که توهین به کرامت میلیونها ایرانی، تحت هیچ شرایطی قابل توجیه و احترام نیست. سکوت در برابر چنین گفتمانی، به معنای عادیسازی تبعیض و آغاز مسیری خطرناک به سوی حذف بخشی از ملت از دایره حقوق برابر و شهروندی است.
