به گزارش سرویس اجتماعی اروم نیوز؛
بیشتر مردم به این نکته توجه ندارند که مواد موجود در بدن دارای خواص درمانی است؛ به عنوان مثال بزاق دهان، شیر مادر، اشک و…. در مذهب تائو (آیین چینی ها) برای آب دهان خواص درمانی قائل بودند؛ در این آیین این باور وجود دارد که آب دهان داروست، در گذشته نیز مسیحیان از بزاق دهان برای درمان بیماری های چشمی استفاده می کردند.
در آمریکای جنوبی نیز این باور وجود دارد که بزاق دهان خارش ناشی از گزیدگی پشه و کک را برطرف می کند. امروزه علم دریافته است که بزاق دهان دارای ترکیب درمانی است.
بر اثر این یافته ها، دانشمندان درصدد برآمدند تا بزاق دهان را بررسی کنند و آن قسمت از ترشحات را که به بهبود زخم ها و سوختگی کمک می کند، به دست بیاورند.
بزاق دهان، مواد موثر برای درمان را دارد از جمله عوامل ضد میکروبی، آنزیم ها، آنتی بادی ها، عوامل رشد و حتی ماده مسکن. پروتئینی به نام لیزوزیم (Lysosyme) باعث اختلال در عملکرد باکتری و خنثی سازی آن می شود. گفته می شود که برخی از پروتئین های بزاقی نیز ویروس های HIV را خنثی می کند.
به نقل از سایت «Readersdigest» بزاق دهان حاوی عوامل ضد باکتری، ضد ویروسی، ضد قارچی و ضد التهابی است. لیکوسیت (Leukocyte) نوعی عامل بازدارنده در بزاق دهان، هم خاصیت ضد باکتریایی و هم ضد ویروسی دارد و باعث بهبود زخم می شود.
نیتریت ها که به طور طبیعی در بزاق دهان یافت می شود، به محض تماس با پوست، به اکسید نیتریک تبدیل و مانع از رشد باکتری می شود. بزاق دهان، با خنثی ساز اسید از مری و لوله گوارش محافظت می کند.
محققان می گویند نوعی ماده مسکن در بزاق به نام اپیوفین از مورفین قوی تر است.
لیس زدن زخم، یک واکنش غریزی در بسیاری از حیوانات است، زیرا تقویت کننده سیستم ایمنی و کاهش دهنده درد است. غدد بزاق، روزی ۲ تا ۳ پینت (معادل ۴۷۳ میلی لیتر) بزاق را طی روز تولید می کند. کمبود ترشح بزاق باعث پوسیدگی دندان ، عفونت و قارچ دهانی می شود. بر اساس دیدگاه طب شرقی، برای حفظ سلامت به تولید بزاق دهان نیاز است. از آن جا که بزاق دهان حاوی میزان زیاد پتاسیم است، به بهبود عملکرد بدن کمک می کند. در طب شرقی تأکید می شود که نباید بزاق دهان را بیرون ریخت
